با درگذشت هنرمند توانمند تئاتر، سینما و تلویزیون، رضا رویگری، یکی از ستونهای هنری که سالها با صدا و چهرهاش خاطرهساز بود، خاموش شد. رویگری که متولد سال ۱۳۲۵ بود، فارغالتحصیل رشته نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود، اما سرنوشت هنری او در مسیر پرفراز و نشیب بازیگری رقم خورد و توانست به یکی از چهرههای ماندگار عرصه نمایش ایران تبدیل شود.
شروع فعالیت حرفهای او به دهه چهل شمسی بازمیگردد؛ جایی که تئاتر برای او به مثابه اولین و اصلیترین خانه هنریاش بود. رویگری سالها در صحنههای تئاتر خوش درخشید و با اجرای نمایشهای متعدد، مهارت و عمق بازیگری خود را به اثبات رساند. توانایی او در خلق شخصیتهای پیچیده و انتقال احساسات از طریق بازیهای پرتحرک و چهرهپردازی منحصر به فردش، او را از دیگران متمایز میساخت. ورود او به سینما هرچند با تأخیر صورت گرفت، اما با نقشهای کلیدی تثبیت شد. فیلمهایی چون «بوتیمار» (کیومرث پوراحمد)، «اجارهنشینها» (داریوش مهرجویی) و «سگکشی» (بهرام بیضایی) تنها بخشی از کارنامه سینمایی او را تشکیل میدهند که در هر کدام حضوری تأثیرگذار داشت.
با این حال، نقطه اوج شهرت عمومی او در عرصه تلویزیون و در میان نسل جدید، با مجموعههای پربینندهای مانند سریال تاریخی «معمای شاه» و بهویژه نقشآفرینی به یادماندنی در مجموعه «همسایهها» رقم خورد. در این آثار، رویگری نشان داد که نه تنها قادر به ایفای نقشهای دراماتیک سنگین است، بلکه در کمدیهای موقعیت نیز حضوری پرانرژی دارد.
یکی از برجستهترین و نمادینترین نقشهای او در تلویزیون، ایفای نقش «کریم آژان» در سریال محبوب «روزی روزگاری» بود. این شخصیت با ویژگیهای خاص کلامی و رفتاریاش، چنان در ذهن مخاطبان حک شد که تا سالها با نام این کاراکتر شناخته میشد. این نقش نمادی از هنرمندی او در تبدیل شدن به یک تیپ ماندگار بود.
رضا رویگری در طول دوران فعالیت هنریاش، همواره به دلیل پایبندی به اصول بازیگری و دوری از حاشیههای غیرضروری مورد احترام همکارانش بود. او جزو معدود هنرمندانی بود که پل ارتباطی محکمی میان نسلهای مختلف تئاتر و تلویزیون محسوب میشد.
فقدان او ضایعهای بزرگ برای میراث هنری کشور است؛ میراثی که با صداقت در اجرا، تلاش بیوقفه در صحنه و خلق شخصیتهایی که با ما زندگی کردند، پایهگذاری شده است. جای خالی این هنرمند متعهد، در هر صحنه تئاتر و قاب تلویزیونی احساس خواهد شد.
